Program SAFE, Polski Sektor Zbrojeniowy i Rozwój Regionalny. Analiza Strategiczna 2026–2035, 31.05.2026

 Program SAFE, Polski Sektor Zbrojeniowy i Rozwój Regionalny Analiza Strategiczna 2026–2035

Data sporządzenia: 30 maja 2026 r.

Streszczenie Wykonawcze

Rok 2026 to dla Polski moment przełomowy w dziedzinie bezpieczeństwa, wyznaczający kierunek na kolejne ćwierćwiecze. Program SAFE (Security Action for Europe) – europejski instrument niskooprocentowanych pożyczek na zbrojenia – przyznał Polsce 43,7 mld euro (ponad 180 mld zł), co stanowi największą alokację z całkowitej puli 150 mld euro. Polska jako pierwsze państwo członkowskie – do końca maja 2026 r. – zaciągnęła zobowiązanie pożyczkowe, a następnie w ciągu zaledwie trzech dni sformalizowała kontrakty o wartości 113 mld zł. Równocześnie na konto Banku Gospodarstwa Krajowego (BGK) wpłynęła zaliczka w wysokości 6,5 mld euro (ok. 28 mld zł), stanowiąca 15% polskiej alokacji.

Wydatki obronne Polski przekraczają w 2026 roku 201 mld zł, co odpowiada 4,83% PKB – więcej niż w jakimkolwiek innym kraju NATO. W ciągu dekady łączny impuls popytowy z wydatków zbrojeniowych (sprzęt, serwis, utrzymanie) wyniesie według szacunków PKO BP 1,229 bln zł. Jeśli utrzymany zostanie odpowiedni udział nakładów na badania i rozwój (B+R), skutki ekonomiczne dalece wykroczą poza sam sektor obronny – każdy wzrost nakładów na B+R w obronności o 10% przekłada się na wzrost B+R w sektorach cywilnych o 5%.

Kluczowym wyzwaniem pozostaje przełożenie skali wydatków na realny dostęp do technologii. Polska jest dziś największym importerem wyposażenia wojskowego w NATO, a w globalnym rankingu SIPRI Top 100 figuruje tylko jedna polska firma. Powodzenie programu SAFE zależy od tego, czy środki zostaną faktycznie wydane w kraju (cel: 80–89% udziału polskiego przemysłu), czy też staną się kanałem transferu kapitału za granicę.

1. Kontekst i Cele Raportu

1.1. Cel i zakres

Niniejszy raport analizuje skutki programu SAFE dla polskiego sektora obronnego, finansów publicznych, rynku pracy oraz wybranych regionów. Perspektywa analityczna obejmuje dwa horyzonty czasowe: do 2030 roku (faza wydatkowania środków SAFE) oraz lata 2030–2035 (okres kontroli trwałości poczynionych inwestycji i wygaszania boomu zbrojeniowego).

Raport uzupełniają cztery analizy cząstkowe:

• Polityczno-finansowa – architektura programu SAFE, koszty, wpływ na finanse publiczne.
• Sektorowa – beneficjenci przemysłowi, struktura kontraktów, B+R, treści lokalne.
• Makroekonomiczna – efekty mnożnikowe, inflacja, PKB, rynek pracy.
• Regionalna – transformacja Śląska, Tarcza Wschód i regiony wschodnie, infrastruktura podwójnego zastosowania.

1.2. Główne pytania badawcze

• Jaka jest realna wartość i koszt programu SAFE dla polskich finansów publicznych w horyzoncie 45 lat?
• Które firmy faktycznie skorzystały i czy deklarowany 80–89% udział polskiego przemysłu znajduje potwierdzenie w realizowanych kontraktach?
• Jak wydatki zbrojeniowe wpłyną na PKB, inflację i rynek pracy oraz jakie niosą ze sobą ryzyka?
• Które regiony zyskują najwięcej i jakie działania należy podjąć, by inwestycje stały się trwałą kotwicą rozwoju?
• Który z trzech scenariuszy sektorowych jest najbardziej prawdopodobny?

1.3. Ograniczenia analizy

Lista projektów realizowanych w ramach SAFE jest częściowo niejawna. Część kontraktów podpisanych do końca maja 2026 r. nie ma w pełni ujawnionych warunków. Scenariusze ilościowe mają charakter przedziałowy, a nie prognoz punktowych, ponieważ zmienne makroekonomiczne (kurs EUR/PLN, stopy procentowe, dynamika geopolityczna) mogą istotnie wpływać na parametry modelu.

2. Program SAFE – Architektura i Parametry

2.1. Geneza i struktura

Program SAFE (Security Action for Europe) został aktywowany przez Radę Unii Europejskiej 27 maja 2025 roku. Jest to największy instrument finansowy Unii przeznaczony na zbrojenia w historii integracji europejskiej. Zapewnia on dostęp do niskooprocentowanych pożyczek na zakupy sprzętu wojskowego, przy czym ciężar obsługi zadłużenia spoczywa na budżecie UE.

Całkowita pula wynosi 150 mld euro, z czego do Polski ma trafić 43,7 mld euro, co stanowi blisko 30% całości. Program ma swoje korzenie w polskiej prezydencji w Radzie UE (I połowa 2025 r.). W konsultacjach społecznych wzięło udział 19 państw UE.

2.2. Warunki finansowe

Oprocentowanie jest zmienne i stanowi bezpośrednią pochodną rentowności obligacji emitowanych przez Komisję Europejską. Ministerstwo Finansów wskazuje, że SAFE jest najtańszym dostępnym sposobem finansowania wydatków obronnych. Senat przyjął poprawkę, zgodnie z którą spłata pożyczki nie obciąża bezpośrednio budżetu MON, współtworząc limit 3% PKB na obronność ze środków krajowych.

2.3. Wymóg europejskiej treści („local content”)

Podstawowy warunek dostępu do środków SAFE wymaga co najmniej 65% pochodzenia sprzętu finansowanego z programu z terytorium Europy. Polska Grupa WB Electronics spełnia to kryterium dla wszystkich swoich produktów. Rząd deklaruje, że z perspektywy efektów krajowych 80–89% środków trafi do polskiego przemysłu. W 2026 roku opublikowano oficjalną metodologię pomiaru treści lokalnej, wprowadzającą sześć ważonych kryteriów dla krajów-dostawców.

3. Stan Wdrożenia SAFE w Polsce (do 30 maja 2026 r.)

3.1. Kamienie milowe

• Styczeń 2026 – Komisja Europejska zatwierdza plan wydatkowania 43,7 mld euro (139 projektów).
• Luty 2026 – Sejm uchwala ustawę o Finansowym Instrumencie Stabilizacji Bezpieczeństwa SAFE.
• Maj 2026 – Polska jako pierwsze państwo UE podpisuje umowę pożyczkową SAFE.
• 28–29 maja 2026 r. – KE przekazuje na konto BGK pierwszą transzę w wysokości 6,5 mld euro (15% alokacji).
• 27–30 maja 2026 r. – Podpisano ponad 40 umów o łącznej wartości 113 mld zł.

3.2. Pierwsze podpisane umowy

W dniach 27–30 maja 2026 roku podpisano historyczne kontrakty finansowane z programu SAFE. Pierwsza umowa dotyczy cyberbezpieczeństwa – jej wartość to 3 mld zł, a całość środków trafiła do polskich firm. W tym samym okresie zakontraktowano

m.in

.:

• Amunicja 155 mm – konsorcjum PGZ-AMUNICJA (Dezamet, Mesko, Nitro-Chem, Gamrat, Belma) – wartość ponad 13,5 mld zł na setki tysięcy sztuk amunicji artyleryjskiej.
• Huta Stalowa Wola – kontrakty na BWP Borsuk, wozy towarzyszące Homar-K i K9, system BAOBAB, moduły ogniowe RAK, system REGINA, wozy dowodzenia – łącznie ok. 60 mld zł w ciągu jednego dnia.
• Drony i systemy rozpoznania – Grupa WB: systemy GLADIUS, WARMATE, FlyEye; Stocznia Remontowa Shipbuilding: okręty hydrograficzne.
• Satelity i kryptografia – Creotech Instruments, ICEYE Polska (systemy SAR), GISS Sp. z o.o. (157 terminali sieciowych STS za ok. 2,4 mld zł).
• Transportery rozpoznawcze – AMZ Kutno: 24 sztuki LOTR KLESZCZ za ok. 570 mln zł.

3.3. Struktura kontraktów – beneficjenci

Od 31 maja 2026 r. nowe zamówienia są kierowane do formuły konsorcjów z partnerami z Grecji, Szwecji, Norwegii i innych państw.

4. Wpływ na Polski Sektor Zbrojeniowy

4.1. Pozycja wyjściowa i skala transformacji

Polska jest największym importerem wyposażenia wojskowego w NATO, a w globalnym rankingu SIPRI Top 100 producentów sprzętu figuruje tylko jedna polska firma. Nakłady na B+R w obronności wynoszą zwykle 2,5% wydatków zbrojeniowych, podczas gdy we Francji to ok. 5%, a w USA ok. 10%. Zmiana tych proporcji stanowi jeden z głównych celów programu SAFE.

4.2. Kluczowe segmenty beneficjentów SAFE

• Amunicja i materiały wybuchowe: Sztandarowa umowa pierwszej fazy – 13,5 mld zł na amunicję artyleryjską 155 mm. Wiceprezes PGZ zapewnia, że każda zamówiona sztuka amunicji zostanie wyprodukowana w Polsce. Stanowi to fundament budowy Narodowej Rezerwy Amunicyjnej.
• Pojazdy opancerzone i systemy ogniowe: HSW odgrywa wiodącą rolę w produkcji BWP Borsuk, haubic K9, wozów minowania BAOBAB i moździerzy RAK. Spółka Rosomak (Siemianowice Śląskie) otrzymuje środki refinansujące wcześniejsze kontrakty na KTO Rosomak.
• Bezzałogowce i rozpoznanie: WB Group – czołowy europejski producent dronów – konsoliduje swoją pozycję dzięki SAFE. Systemy FlyEye i WARMATE trafiają do wojska w ramach większych pakietów. Nieoficjalne szacunki rynkowe wyceniają potencjalne IPO Grupy WB na 20 mld zł.
• Cyberbezpieczeństwo i C4ISR: Pierwsze podpisane umowy dotyczyły właśnie tego segmentu – 3 mld zł na systemy kryptograficzne i AI dla cyberobrony. Beneficjentami są

  m.in

  . Teldat i WB Electronics.
• Systemy kosmiczne i satelitarne: Creotech Instruments i ICEYE Polska budują kompetencje w zakresie satelitów obserwacyjnych SAR – segment o wysokiej wartości dodanej i potencjale eksportowym.

4.3. Konsolidacja przemysłu – PGZ i WB jako bieguny

We wrześniu 2025 roku PGZ i Grupa WB zawarły historyczne porozumienie, tworząc nieformalną oś polskiego przemysłu zbrojeniowego. Jest to kluczowe dla realizacji SAFE – PGZ odpowiada za dostawy amunicji i platform bojowych, WB za systemy elektroniczne, drony i kryptografię. Zdolność do realizacji dużych, zintegrowanych kontraktów jest warunkiem wyjścia poza prosty montaż.

4.4. Luka B+R i szansa technologiczna

Raport Sieci Badawczej Łukasiewicz (grudzień 2025) wskazuje, że w lotnictwie nakłady na B+R osiągają 32% wartości dodanej, a w produkcji wyposażenia i amunicji – ok. 19%. Jeśli Polska osiągnie poziom francuski (5% wydatków zbrojeniowych na B+R), dodatkowy impuls dla innowacyjności sięgnie ok. 90 mld zł w ciągu dekady. Mechanizm przelewowy jest potwierdzony empirycznie: każdy 10-procentowy wzrost B+R w obronności generuje 5-procentowy wzrost B+R w innych sektorach.

Równolegle uruchomiono dodatkowe narzędzia: 38 mld zł z KPO i funduszy UE na technologie podwójnego zastosowania i innowacje w dziedzinie bezpieczeństwa – 22 mld zł z Funduszu Bezpieczeństwa i Obronności, 12 mld zł z Funduszu Nowoczesnej Gospodarki, 4 mld zł z Funduszu Wsparcia Polskich Technologii Krytycznych.

5. Wpływ Makroekonomiczny

5.1. Skala wydatków obronnych

Polska jest krajem NATO o najwyższych i najszybciej rosnących wydatkach obronnych w relacji do PKB. W 2026 roku wydaje proporcjonalnie więcej niż Stany Zjednoczone.

5.2. Efekty mnożnikowe

Ekonomiści PKO BP szacują, że na sam sprzęt Polska wyda do 2035 roku ponad 640 mld zł, a łączny impuls popytowy (z uwzględnieniem usług i utrzymania) wyniesie 1,229 bln zł. Nawet przy wysokiej importochłonności zakupów zbrojeniowych, łączny wpływ na PKB będzie znaczący i przekroczy poniesione nakłady. Raport Łukasiewicza szacuje łączne wydatki na obronność w dekadzie na ok. 1,8 bln zł.

Mechanizm mnożnikowy obejmuje:

• Popyt bezpośredni na produkty polskiego przemysłu obronnego (ok. 40–50% wydatków majątkowych trafia do firm krajowych).
• Popyt pośredni w łańcuchu dostaw: stal (Cognor), materiały wybuchowe (Nitro-Chem, Gamrat), logistyka, budownictwo obiektów wojskowych.
• Popyt indukowany – wzrost konsumpcji pracowników sektora obronnego i kooperantów.

5.3. Otoczenie makroekonomiczne

Polska gospodarka w 2026 roku znajduje się w dobrej kondycji. Inflacja CPI wyniosła w maju 2026 r. 3,1% r/r (prognozowano 3,7%). Komisja Europejska prognozuje wzrost PKB Polski w 2026 roku na poziomie 3,5%. Inflacja bazowa oscyluje w pobliżu 3,0% r/r, co oznacza, że ryzyko przekroczenia pasma dopuszczalnych odchyleń od celu NBP jest ograniczone.

Kluczowym ryzykiem makroekonomicznym pozostaje przegrzanie wybranych segmentów rynku pracy (inżynierowie, operatorzy maszyn, spawacze) i presja płacowa w sektorach konkurujących z przemysłem obronnym o kadry.

5.4. Wpływ na finanse publiczne i NBP

Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2025 roku wyniósł 7,2% PKB, a dług publiczny 59,7% PKB. Zadłużenie Skarbu Państwa na koniec października 2025 r. osiągnęło 1,894 bln zł (wzrost o 16,2% r/r). Program SAFE jest niskooprocentowaną pożyczką, która nie powiększa długu publicznego w tradycyjnym rozumieniu, ale stanowi zobowiązanie na 45 lat z oprocentowaniem zmiennym. Przyjęta przez Senat poprawka izoluje spłatę pożyczki od budżetu MON, chroniąc wydatki na wyposażenie wojska.

NBP odnotował w 2025 roku rekordową stratę 35,74 mld zł (wobec 13,35 mld zł rok wcześniej), wygenerowaną głównie przez ujemne różnice kursowe (-36,74 mld zł) i koszty operacji polityki pieniężnej (-21 mld zł). Straty te nie wpływają bezpośrednio na realizację programu SAFE, lecz ograniczają pulę potencjalnych wpłat NBP do budżetu i wzmacniają argumenty za utrzymaniem dyscypliny fiskalnej.

6. Wymiar Regionalny

6.1. Śląsk – od górnictwa do zbrojeniówki

Program SAFE może stać się dla Śląska tym, czym niegdyś było górnictwo – silnym impulsem gospodarczym generującym dziesiątki tysięcy miejsc pracy. Region posiada unikalne atuty:

• Istniejące zakłady zbrojeniowe z kontraktami SAFE: Rosomak SA (Siemianowice Śląskie), Dezamet (Nowa Dęba, w zasięgu kooperacyjnym regionu), firmy IT i dronowe.
• Kompetencje kadrowe – umiejętności spawaczy, mechaników i inżynierów z przemysłu ciężkiego są bezpośrednio przenoszalne do produkcji systemów obronnych.
• Baza naukowa i techniczna – politechniki, centra badawcze, klastry przemysłowe.

Z list firm beneficjentów SAFE opublikowanej przez rząd wynika, że co najmniej 7 przedsiębiorstw z województwa śląskiego jest bezpośrednio zaangażowanych w program. Część kontraktów HSW (pojazdy, moduły ogniowe) generuje popyt kooperacyjny, rozchodzący się na śląskich podwykonawców.

Rząd wymienia Rosomak SA z Siemianowic Śląskich jako jednego z bezpośrednich beneficjentów umów finansowanych z SAFE, w tym aneksów do kontraktów na KTO Rosomak. Śląsk ma szansę stać się regionem high-tech zbrojeniowego o trwałym charakterze, pod warunkiem że inwestycje w kadry i laboratoria nadążą za zamówieniami produkcyjnymi.

6.2. Tarcza Wschód – regiony wschodnie

Tarcza Wschód (Narodowy Plan Bezpieczeństwa) to największy projekt infrastruktury obronnej na wschodniej flance NATO od powstania sojuszu, obejmujący ponad 700 km granicy (województwa: warmińsko-mazurskie, podlaskie, lubelskie, podkarpackie i pomorskie). Integruje on bunkry, zapory przeciwpancerne, systemy obserwacyjne oraz infrastrukturę cywilną (drogi, mosty).

Kluczowe parametry realizacji:

• Koszt całkowity: ok. 10 mld zł.
• Horyzont czasowy: do 2028 roku.
• Stan na koniec 2025 r.: przygotowanych inżynieryjnie 60 km granicy, 13 składów materiałowych.
• Plan na 2026 r.: ponad 200 km granicy, 37 składów, nabycie ponad 150 nieruchomości.
• Finansowanie: 1 mld euro z EBI (wstępne porozumienie).

Dla regionów wschodnich Tarcza Wschód oznacza trwałą obecność wojskową, popyt na usługi budowlane i logistyczne oraz – w optymalnym wariancie – bazy wojskowe funkcjonujące jako węzły infrastruktury użytecznej dla lokalnych społeczności. Premier Tusk zapewnia, że infrastruktura cywilno-wojskowa (drogi, mosty) będzie dostępna także dla mieszkańców.

6.3. Mechanizm oddziaływania regionalnego

Inwestycje wojskowe mogą zadziałać jako „kotwica rozwojowa” regionu lub jako „czarna dziura”, która blokuje inne inwestycje. Wynik końcowy zależy od kilku kluczowych czynników:

7. Bariery i Ryzyka Wdrożenia

7.1. Bariery proceduralne i czasowe Realizacja dużych inwestycji obronnych napotyka skumulowane bariery administracyjne. Tereny wojskowe są klasyfikowane jako „tereny zamknięte”, co wyłącza je spod procedur miejscowego planu przestrzennego (mpzp) samorządów. Bez aktywnej polityki gruntowej gmin – polegającej

m.in

. na wyprzedzającym nabywaniu sąsiednich nieruchomości i przygotowywaniu mpzp dla otoczenia baz – mogą powstać kilkuletnie opóźnienia. Złożoność procesu przetargowego (ustawa Pzp, decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego) dodatkowo wydłuża harmonogramy.

7.2. Ryzyka przemysłowe

• Wąskie gardła kadrowe: Polskie uczelnie techniczne nie są w stanie szybko zaspokoić luki między popytem sektora obronnego a podażą inżynierów i specjalistów. Przemysł obronny konkuruje o ten sam zasób kadrowy z motoryzacją, IT i energetyką.
• Przeciążenie mocy produkcyjnych: Zamówienie na kilkaset tysięcy sztuk amunicji 155 mm wymaga rozbudowy linii produkcyjnych Dezametu i Meska, co potrwa 3–5 lat. Ryzyko opóźnień w dostawach jest realne, szczególnie w pierwszych 2–3 latach.
• Konkurencja ze strony istniejących dostawców importowanych: Przy obecnym udziale polskiej produkcji (ok. 1/3 wydatków majątkowych trafia do krajowego przemysłu), znaczna część wartości dodanej wciąż odpływa za granicę. Wymóg SAFE (65% treści europejskiej) nie jest tożsamy z 65% polskiej wartości dodanej.

7.3. Ryzyka polityczne i regulacyjne Program SAFE wywołał debatę o suwerenności i zależności od UE. Warunek udziału europejskiego przemysłu (65%) ogranicza swobodę zawierania kontraktów z firmami amerykańskimi – Polska aktywnie negocjuje jednak z USA transfer technologii i dostęp do produkcji w Polsce jako warunek kontraktów. Zmiana rządu lub priorytetów politycznych może spowolnić wykonanie programu, ale 45-letni horyzont umowy pożyczkowej i podpisane już umowy stanowią podstawowe zabezpieczenie.

7.4. Ryzyka finansowe Zmienne oprocentowanie przy 45-letnim okresie zapadalności stanowi potencjalne źródło ryzyka dla finansów publicznych. Wzrost stóp procentowych KE o 1 punkt procentowy oznacza ok. 1,8 mld euro dodatkowych kosztów przez cały okres kredytowania. Obecne jest również ryzyko walutowe (EUR/PLN), choć pożyczka w euro może być postrzegana jako naturalny hedging dla zadłużonej w złotych polskiej gospodarki, w kontekście rezerw walutowych.

8. Scenariusze 2026–2035

8.1. Scenariusz A – Skok Rozwojowy Prawdopodobieństwo: 25–35%

Deklarowany 80–89% udział polskiego przemysłu staje się rzeczywistością. PGZ i Grupa WB rozbudowują moce produkcyjne i stają się eksporterami sprzętu dla wschodniej flanki NATO. Polska wchodzi do rankingu SIPRI Top 100. Udział B+R w wydatkach zbrojeniowych rośnie do 4–5%, uruchamiając spiralę innowacyjności cywilnej. Śląsk i Podkarpacie stają się europejskimi centrami produkcji amunicji, dronów i systemów C4ISR. PKB rośnie w tempie 3,5–4,5% przez całą dekadę, a ekspansja zbrojeniowa jest silnym buforem na wypadek spowolnienia w sektorach cywilnych.

Warunki konieczne: Utrzymanie dyscypliny w zakresie „local content”, agresywne inwestycje w B+R, skoordynowane planowanie przestrzenne w regionach, stabilność polityczna i utrzymanie priorytetu kontraktów zbrojeniowych.

8.2. Scenariusz B – Solidny, Lecz Zmarnowany Potencjał Prawdopodobieństwo: 45–50%

Polska wydaje środki z SAFE terminowo, ale duża część wartości dodanej odpływa do producentów zagranicznego sprzętu i podzespołów. Deklarowane 80–89% udziału polskiego przemysłu w praktyce spada do 50–60%, bo „local content” ogranicza się do montażu, serwisowania i logistyki. PGZ i WB rosną ilościowo, ale nie wspinają się w łańcuchu wartości. Nakłady na B+R pozostają poniżej 3% wydatków obronnych. Po 2030 roku, gdy program SAFE wygaśnie, sektor traci impuls wzrostu i powraca do pozycji importera. Regiony wschodnie i Śląsk zyskują miejsca pracy, ale głównie w budownictwie i logistyce, nie w high-tech.

Warunki sprzyjające: Zbyt wolna rozbudowa mocy produkcyjnych, brak wbudowanej presji na B+R, tolerowanie pozornego „local contentu” (montownie bez transferu technologii).

8.3. Scenariusz C – Przeciążenie i Chaos Prawdopodobieństwo: 15–25%

Tempo wydatkowania środków przerasta zdolności absorpcyjne przemysłu. Opóźnienia w dostawach stają się powszechne, szczególnie w obszarze amunicji i pojazdów opancerzonych. Branża budowlana realizująca Tarczę Wschód i bazy wojskowe przegrzewa się, windowując koszty i opóźniając harmonogramy. Presja płacowa rozlewa się na inne sektory. Ujawnienie korupcji lub nieprawidłowości przy realizacji kontraktów (ryzyko potęgowane przez nadzór KE) wywołuje skandal i zamrożenie części płatności. Dług z tytułu SAFE przy rosnących stopach procentowych staje się ciężarem fiskalnym. W skrajnym wariancie Polska nie spełnia warunków uruchomienia kolejnych transz i traci część alokacji.

Czynniki ryzyka: Nagły wzrost stóp procentowych KE, niespodziewana recesja wymuszająca zaciskanie pasa, słabość instytucjonalna Agencji Uzbrojenia, konflikty polityczne wokół konkretnych kontraktów.

8.4. Scenariusze w liczbach (zestawienie)

9. Implikacje dla Kluczowych Grup Interesariuszy

9.1. Dla decydentów rządowych i agend centralnych Kluczowym wyzwaniem jest monitorowanie i egzekwowanie wymogów dotyczących „local content” – opublikowany przez rząd w 2026 r. formularz sprawozdawczy (składany po podpisaniu umowy i za każdy kolejny rok jej realizacji) jest krokiem w dobrym kierunku. Bez skutecznych sankcji za nieosiągnięcie progów udziału krajowego przemysłu deklaracje mogą pozostać niespełnione.

Priorytetem powinno być również sprzężenie wydatków zbrojeniowych z polityką B+R – przeznaczenie co najmniej 5% wydatków obronnych na badania i rozwój zbliżyłoby Polskę do standardu francuskiego i uruchomiłoby spiralę innowacyjności cywilno-wojskowej. Sieć Łukasiewicz, instytuty badawcze i politechniki powinny zostać formalnie włączone w łańcuch dostawczy SAFE.

Niezbędna jest także koordynacja między MON, władzami samorządowymi i inwestorami